mmazur.7thguard.net

Mam kaca. Nie podoba mi się, że mam kaca i mam nadzieję, że kac nie utrzymuje się więcej, jak 24 godziny (przynajmniej w moim przypadku). W skrócie wnioski: nie, nie jestem w stanie pić piwa, jest na to po prostu zbyt obrzydliwe. To już sobie wolę powolutku sączyć wódkę z kieliszka (co nawiasem mówiąc czyniłem). Jest smaczniejsza. Poza tym upicie się jest całkiem fajne, (głównie ze względu na to, że ma się niepowtarzalną okazję pobawić się własnym błędnikiem), acz pod kilkoma warunkami (na przykład, że jak człowiek się robi śpiący, to po prostu idzie spać, a nie użera się z towarzyszami niedoli) i z uwzględnieniem tego, że te fajne kawałki przeplatają się z niefajnymi (vide w/w kac). Ogólnie rzecz biorąc raz na ruski rok można się upić, acz to li tylko z ważnych powodów towarzyskich. W innym przypadku jest to po prostu koncertowa strata czasu (zwłaszcza, że następny dzień też w znacznej mierze idzie do kosza).

(Tłumaczenie z mmazurowego na nasze dla ewentualnych pldziarzy: powyższy akapit oznacza, że nie dam się spić na następnym zlocie. I możecie to sobie wygrawerować na czołach :)

Ale prawdę mówiąc, to ja nie o piciu chciałem pisać. Raczej o tym, co się zdarzyło w ciągu ostatnich kilku miesięcy (i co zaskutkowało m.in. moim wczorajszym powrotem do domu o piątej nad ranem; oczywiście łaziłem zygzakiem).

Parę tygodni po śmierci matki uświadomiłem sobie, że siedzę sam w czterech ścianach, wybitnie mi to uczucie nie odpowiada, a nie mam żadnego punktu zaczepienia, żeby coś z tym zrobić. Od tego czasu starałem się zbierać różne kawałki wiedzy o życiu, do jakich udało mi się dotrzeć i sklejać je w jakąś sensowną całość. Niektórzy przez całe życie nie są w stanie zrozumieć, czego tak naprawdę chcą (i czego powinni chcieć), do innych dociera to dopiero wiele lat po hucznym weselu, zaraz przed znacznie mniej hucznym rozwodem, a ja po tych kilku miesiącach nadstawiania uszu i analizowania, chyba wreszcie mniej więcej wiem jak to powinno dalej wyglądać.

Nie, nie powiem wam do czego doszedłem, dwudziestolatek rozprawiający o tym, jak należy żyć, byłby widokiem dosyć grotestkowym. W jakim stopniu mam rację zweryfikują następne lata[1], na razie ważne jest to, że przestałem się już poruszać na ślepo -- mam przed sobą konkretny cel i mniej więcej wiem jak go osiągnąć, teraz muszę już tylko dopracowywać... ekhem... szczegóły implementacji. Mam ten swój punkt zaczepienia.

[1] I jak już będę stary i mądry, to może wtedy coś o tych swoich pomysłach napiszę. Przy odrobinie szczęścia będę już wtedy pisał na joggerze2 :)

P.S.
A właściwie to są dwie rzeczy, o których chciałbym wspomnieć.

Wielokrotnie przez te miesiące miałem ochotę napisać tutaj o swoim życiu prywatnym, o tym, że czegoś nie rozumiem, że coś jest nie tak, że nie wiem jak dany problem ugryźć, etc., etc. Za każdym razem stwierdzałem, że to nie powinno być miejsce na takie zwierzenia, bo życie prywatne ma to do siebie, że jest... no cóż... prywatne.

Teraz znam już lepszy powód, niż 'taki ekshibicjonizm jakoś mi nie pasuje'. Za każdym razem, gdy będziecie mieli ochotę podzielić się swoimi prywatnymi sprawami z grupą właściwie nie znanych wam bliżej osób, zastanówcie się dlaczego nie macie kogoś z krwi i kości, z którym o tych sprawach nie pogadacie.

A jak już się zastanowicie, to pierwszym waszym zajęciem powinno być poszukanie takiego kogoś.

I na koniec chyba najważniejsza rada -- źle jest tylko czasami, dlatego najważniejszy w życiu jest optymizm.

Jest wręcz niesamowite jak bardzo brak odpowiedniej perspektywy może zniekształcać postrzeganie różnych rzeczy. Wyobraźcie sobie średniowiecznego mnicha, niemowę, znajdującego azyl w murach zakonu. A teraz pomyślcie o mnie (ściągawka -- tak wyglądam) na jakiejś suto zakrapianej imprezie.

No, to od dzisiaj możecie mi mówić Casanova.

Ludzie generalnie tak mają, że czymkolwiek się zajmują, nie potrafią uniknąć porównywania się z innymi. Odruch jak najbardziej słuszny, bo dzięki temu nie poruszamy się w próżni własnego wydawania się. Niestety wiele osób jest trochę nadto leniwych i nigdy nie zadaje sobie trudu zweryfikowania tego, jak ich wiedza (oraz wiedza osób, z którymi się porównują) ma się do jakiś bardziej obiektywnych kryteriów.

Czyli, żeby nie rozwadniać mojego przełomowego odkrycia zbyt dużą ilością prozy: porównywanie się do przypadkowej grupy ludzi jest zawsze bezsensowne, bo to, że wiem więcej od statystycznego Kowalskiego, nie mówi absolutnie nic o stanie mojej wiedzy. Za każdym razem, gdy chcę z czystym sumieniem powiedzieć komuś jaki jest stan mojej wiedzy na dany temat, to mam obowiązek na początek w ogóle zorientować się w całości dostępnego materiału (przejrzeć spis treści, że tak powiem).

Nie uświadomiwszy sobie złożoności czegoś (albo przynajmniej nie poznawszy jakiejś chodzącej encyklopedii w rodzaju qrczaka albo malekitha), nie jesteśmy w stanie się obiektywnie wypowiadać o własnych umiejętnościach.

A nie potrafiwszy dobrze ocenić własnych umiejętności, jak mielibyśmy się rozwijać?

(Nawiasem mówiąc, jeśli jakiś guru z którym rozmawiacie nie chce się rozwodzić nad ogromem własnej wiedzy, to jest całkiem prawdopodobne, że on wcale nie stara się być skromny, tylko obiektywny.)

Dzisiejszy wpis z serii niezbyt technicznych rozpraw o wszystkim i o niczym okazał się zbyt długi, a ja zbyt śpiący, żeby go skończyć, więc tym razem kilka technikaliów.

Sparrowowy jabberd nie bangla z wpisami srv i cholera wie dlaczego. Ja nie mam pomysłów, on (sparrow, nie jabberd) też nie. Jak ktoś zna jakieś tajemne zaklęcia, to jak najbardziej powinien się zgłosić, bo przez to ani mój serwer (kilka domen), ani np. taki gmail nie działają.

A nawiasem mówiąc po upgrejdzie transportu gg o jedną, czy dwie wersje i zupgrejdowaniu przy okazji libgadu, transport zaczął wariować i po krótkim czasie (kilka godzin) działania, odmawiał współpracy. Chodzić chodził, ale zalogować się do niego nie dało, trza było restartować.

No to jaki jest pierwszy krok przy debugowaniu problemów z transportem? Zbudować libgadu bez pthreadsów.

Od wczoraj działa bez zająknięcia :)

No więc, do czego się nadaje libgadu z pthreadsami? :)