mmazur.7thguard.net

Padaka. Jedyny SCM, który ma windowsowe GUI z prawdziwego zdarzenia (tzn. integrację z Windows Explorerem), to subversion via tortoisesvn. Więc chcąc nie chcąc, będę w firmie używał scentralizowanego SCM-a, bo alternatywy są jeszcze bardzo niedopracowane: bzr-tortoise, tortoisehg i tortoisedarcs są albo stare, albo niedopracowane, albo masakrycznie trudne w instalacji. A zazwyczaj po trochu z każdego. (Patrzcie i płaczcie.)

Za to tortoisesvn jest po prostu miły. I widać, że się autorom chce.

Dłuższy czas temu napisałem na listy PLD maila prezentującego różne wnioski z lipcowego zlotu, po czym wrzuciłem krótkie podsumowanie tutaj oraz linka na 7thguarda. Oryginalnie natomiast planowałem zrobić to na odwrót, czyli wnioski ze zlotu opisać tutaj, a na listy wrzucić tylko linka. I to byłby błąd.

Pisząc tutaj raz, że bardziej uważam na styl tekstu, a dwa, że staram się pisać tak, by ludzie nie pracujący ze mną nad projektem X też wiedzieli o co chodzi. W praktyce oznacza to, że pisanie zajmuje mi znacznie więcej czasu, a co za tym idzie mam większe problemy w ogóle z zabraniem się za wirtualne pióro, czyli owo podsumowanie zlotu najprawdopodobniej by w ogóle nie powstało.

I to jest problem, bo często zamiast napisanego na kolanie tekstu, który byłby przynajmniej zrozumiały i przydatny dla jakiejś wąskiej grupy ludzi, nie produkuję w efekcie kompletnie niczego.

A sensownym gadaniem/pisaniem też można co nieco zdziałać, zwłaszcza, jeśli się, tak jak ja, stara mieć wpływ na kierunek rozwoju danego projektu w szerszej perspektywie. Tylko to się trzeba skupiać na projekcie, a nie na blogu...

Tytuł wpisu pochodzi z oryginalnego szkicu tego tekstu, który był trzy razy za długi i miał pełno takich fuj-słów w sobie. Wrr. Zostawiam go (tytuł znaczy się) ku przestrodze samemu sobie.

Cytat z maila Andrew Mortona:

My overall take on kernel summit: we spend far too much time talking about technical stuff.

There is little benefit in doing this: we conduct technical discussions over email and we do it well, and there are many very good reasons for doing it that way. In fact when the KS discussion gets too techy I just start ignoring it (...)

Plus the minisummits are better suited for the technical material.

Polecam przeczytanie całego maila. Generalnie chodzi o to, że najwyraźniej nie tylko ja jestem zdania, że przeznaczanie fizycznych spotkań większą grupą na omawianie technicznych zagadnień, które z definicji interesują tylko pewien podzbiór ludzi, jest stratą czasu. Jeśli chcesz sobie o technikaliach porozmawiać sensownie, to skrzyknij tylko te osoby, które mają w tym jakiś interes, usiądźcie sobie przy jakimś stole i gadajcie, bądź też użyjcie maila/irca, jak zwykle. Natomiast jeśli chcesz robić ogólną publiczną prezentację, to najpierw się upewnij, że rzeczywiście jest ona interesująca dla większości twoich słuchaczy. Jeśli nie jest, to najlepiej jeśli oszczędzisz tak czas swój, jak i innych.

Tyle jeśli idzie o spotkania dla osób technicznych. Zastanawia mnie jak by to wyglądało w przypadku początkujących (LUG-i i takie tam). Pewnie jakoś podobnie, ale ani mi się nie chce zastanawiać, ani w sumie nie mam podstaw, żeby oceniać.

Piętrząca się robota ma taką fajną właściwość, że im więcej jej jest, tym więcej innych rzeczy (i ludzi) czeka, aż zostanie zrobiona. Podprojekt pracowy -- potencjalnemu podzleceniodawcy szczegóły wysyłam juz chyba z dwa tygodnie. Główny projekt pracowy leży od chyba już dwóch miesięcy i nadal nie chce się dać zmusić do działania. Ciekawym kiedy klienci zaczną nas gonić z widłami. Projekt rozwojowy pracowy, który w dłuższym okresie czasu powinien nam zaoszczędzić sporo bólów głowy (bo wreszcie będziemy mieli jak trzeba napisaną integrację wszystkich podsystemów), leży już od paru miesięcy (nie licząc chyba z pół roku, jak ktoś inny miał go robić, ale w końcu nie zrobił). I regularnie gadam z współodpowiedzialnym za niego współpracownikiem, że już w następnym tygodniu, już zaraz. Tyle główna praca.

Do tego dochodzi moja nowa firma. Co tu było... a, tak. Porządne przygotowanie infrastruktury firmowej (i przygotowanie pracowników do jej używania). Jeśli sobie teraz odpuszczę, to za parę miesięcy będą płakał, że wszystko mi się wali, nikt nie wie co zrobić, klienci wrzeszczą, a ja mogłem temu zapobiec, ale się w końcu nie zabrałem. Do tego dwóch współzałożycieli na tydzień sobie wyjeżdża w góry, więc będę odpowiedzialny za serwisowanie systemów, których na oczy nie widziałem, które nie wiem co robią i które na dodatek chodzą na windowsach, o których nie wiem praktycznie nic. Boże, jeśli przez ten czas żaden klient nie zadzwoni z awarią, to obiecuję, że egzemplarz "Boga urojonego" spalę na popiół i zacznę regularnie chodzić do kościoła.

O moich pomysłach rozwojowych na firmę i pomniejszych duperelach (jak poprawianie literówek i przecinków po moim wspólniku) nie wspomnę.

No i na zakąskę hobby, czyli rzeczy, za które mi nie płacą. Ten człowiek od serwera jabberowego pld... ile to tygodni temu mu pisałem, że już zaraz mu prześlę szczegóły jak tym administrować. pld-users.org jak leżało pół rozgrzebane, tak leży (gausus, revy, ty przebrzydły koboldzie!). Hackaton pldowy na początku września można pewnie między bajki włożyć (gausus, jak ja cię dopadnę, to ci brodę zgolę!). Dodatkowe buildery pldowe dla mniej popularnych architektur oraz szkolenie chętnych ludzi z ich obsługi i stawiania, oczywiście też mam w planach... gdzieś tak już od dwóch miesięcy. Fundacja PLD, hahaha. A mityczną nową wersją 7thguarda, to pewnie będziemy z honejem dzieci, tfu, wnuki straszyć. (Honej, jak to czytasz, to chyba mam pomysł, który nawet ma szansę zadziałać, ale to ci opowiem na początku września, jak już będę wiedział coś więcej). O byciu szefem studenckiej rozgłośni radiowej oraz pomysłach na to, jak ją ruszyć do przodu nawet nie wspominam. Szczęście naczelnym jest kto inny, więc najgorsze co się stanie, to to, że nie zrealizuję swoich pomysłów, ale poza tym nic się nie zawali.

A jak mi się w październiku studia zaczną, to się już w ogóle zesram ze szczęścia.

A najgorsze w tym wszystkim jest to, że im więcej tych rzeczy się nawarstwia, tym trudniej w ogóle zacząć. I człowiek tylko spędza dnie na unikaniu jakiejkolwiek pracy, bo jest tego tyle, że odechciewa się zabierać za cokolwiek. Zapewne dlatego, że końca i tak nie widać.

Rozwiązanie jest bardzo proste -- rzucić podstawową (i najbardziej czasochłonną) robotę i tylko skupić się (zawodowo) na zakładaniu firmy oraz hobbystycznie na paru odpowiednio wybranych projekcikach. Problem taki, że firemka przez czas dłuższy (jeśli w ogóle) nie będzie jakoś sensownie dochodowa, a ja się przez ostatnie dwa lata za bardzo przyzwyczaiłem do pieniędzy.

Treningi tańca kosztują. Treningi sztuk walki kosztują. A ja lubię tańczyć, lubię walczyć i lubię być w formie. Lubię jeździć na pingwinaria, jesień, czy zlot pldowy nie patrząc na cenę. Samochodem też lubię jeździć nie licząc pieniędzy na stacji benzynowej. Wczoraj (w ramach unikania pracy) byłem w sushi barze, pokosztowałem win, pokosztowałem potraw, pogadałem sobie z barmanką, kupiłem butelkę wina, zapłaciłem za całość jak za zboże i dałem sowity napiwek. I nie miało to żadnego zauważalnego wpływu na mój miesięczny budżet.

Pointa, pointa, ty cipo (żeby tak sparafrazować klasyka). Nie ma podsumowania. Podsumowanie napisze Życie (w formie noweli). Najlepiej by było, jakby mnie wyjebali z podstawowej pracy, bo wtedy wszystko by się samo rozwiązało. Ograniczyłbym wydatki i przestał żyć jak yuppie, a bardziej wrócił do nerdowych korzeni. Ale mnie nie wywalą, bo już za kilka dni, wkurwiony na maksa, że nie wiem co robię, znowu jakimś cudem wykombinuję jak naprawić podstawowy system pracowy. I znowu dostanę wypłatę. I nadal będę miał TODO do sufitu.

A chuj. Pieprzona potrzeba snu, pieprzony real life (trzeba było zostać nerdem), pieprzona zaledwie 24godzinna doba i pieprzone studia (które muszę skończyć przez pieprzone wojsko, bo mi obiecali, że jak skończę, to zostanę z automatu rezerwistą). I chuj ci w dupę ansari, hipisie jeden. Tak, wiem, nic nie muszę, ty też nic nie musisz, antymon nic nie musi, w ogóle załóżmy komunę i palmy zioło oraz zapładniajmy kobiety całymi dniami. Kiedyś czytałem, że sukces w życiu mierzy się umiejętnością unikania brania na siebie coraz to nowych zobowiązań, wraz z upływem czasu. No cóż, na razie idzie mi wybitnie chujowo.

Tak, żyłka mi pękła, ale nic mi nie będzie. Już w podstawówce nauczyłem się nie przejmować zobowiązaniami i mam taki zawór bezpieczeństwa, że jeśli w danym momencie nie mam ochoty czegoś robić, to po prostu tego nie robię. Dlatego całe wczoraj i przedwczoraj spędziłem na obijaniu się (a jutro z samego rańca jadę na cały dzień w góry stołowe ze znajomymi), mimo, że powinienem pracować po paręnaście godzin dziennie, żeby z wszystkim zdążyć. Nie muszę wspominać, że moi nauczyciele nie byli nigdy zachwyceni tą moją umiejętnością :) Prawda jest taka, że za parę tygodni sprawy pracowe będą w większości uregulowane, takoż sprawy firmowe, natomiast część hobbystycznych będzie zrobiona, a część nadal będzie leżała odłogiem. Ot, życie.

A, gausus, wcale nie jesteś brzydki i nie wyglądasz jak kobold. No, dobra, wyglądasz, ale twojej brody to bym się nie odważył tknąć, bo u nas w pldówku ma ona praktycznie status artefaktu. Ansari, co do tej propozycji seksualnej, to nie obraź się, ale tak naprawdę nie jesteś w moim typie. Hmm, a antymona to tak dawno nie widziałem, że w sumie nie wiem już jak wygląda.

Dobranoc.

Jakiś czas temu stwierdziłem, że musi być jakiś sens posiadania papierowych książek niebeletrystycznych. Myślałem, myślałem, aż wymyśliłem. Od teraz czytam książki z ołówkiem, żeby móc sobie po nich pobazgrać, jak tylko mam jakieś przemyślenia związane z tym, co czytam.

Przyda mi się to do czegoś? Nie zakładałbym się. Ale przynajmniej mam zabawę, a za jakiś czas będę mógł się snobować, że mam niezgorszą biblioteczkę fachową i to jeszcze z "wartością dodaną" w postaci moich błyskotliwych komentarzy, tak, jak to bywało w czasach Leonarda! Idę sobie kupić binokle.

(Różnej maści twórcy i naukowcy czasów sprzed obecnej rewolucji komunikacyjnej, to jest w ogóle ciekawy temat, tylko musiałbym mieć czas na pisanie :(

Ubierz się na niebiesko, załóż sandały i weź torbę na laptopa, to ktoś cię weźmie za listonosza.

Linux kernel management style. Ten tekst jest tak treściwy i na temat, że mógłbym na jego temat popełnić co najmniej kilka wpisów, w każdym cytując po kilka akapitów. Jak mi się będzie kiedyś nudzić, to go przetłumaczę i będę każdemu podsyłał do przeczytania co najmniej po kilka razy.

Wiecie na przykład dlaczego większość PLDowych cudzych pomysłów z miejsca kwalifikuję jako nieaplikowalne i niepraktyczne? Bo jestem egoistycznym chujem? No tak, to też, ale chodzi mi o to, że pomysłodawca (a) zazwyczaj tak naprawdę nie rozumie implikacji swoich pomysłów, zwłaszcza w stosunku do użytkowników/deweloperów (czyli ogólnie ludzi) oraz (b) jeśli rzeczywiście byłby przekonany do swojego pomysłu, to na krytykę zwracałby uwagę tylko pod kątem wyciągania z niej jakiś przydatnych spostrzeżeń, a energię poświęcał jego realizacji. Innymi słowy za każdym razem, gdy czyjś pomysł rozbija się o to, że jestem brzydki i mam wszy na pępku, to tylko utwierdza mnie to w przekonaniu, że i tak szanse realizacji miałby marne (mówiłem, że jestem chujem :).

Moja rada? Dużo czytajcie na tematy związane z tym, co chcecie robić. Im lepiej będziecie rozumieli ludzi, których to, co chcecie robić, dotyczy, tym bardziej będziecie czuli jeśli któryś wasz pomysł rzeczywiście będzie miał potencjał. Co za tym idzie większy będzie wasz zapał i mniejsza szansa, że jakiś brzydal was od pomysłu odwiedzie. Tak jak mówiłem na zlocie pldziarzy -- jeśli ja coś chcę zrobić, to po prostu robię. I nie dlatego, że mam jakieś magiczne moce, ale dlatego, że jeśli się już za coś biorę, to zazwyczaj jestem mocno przekonany, że ma to sens.

Nawiasem mówiąc parę miesięcy temu zostałem szefem swojouczelnianego radia internetowego (że Koło Naukowe Radio Emiter). I mam nawet pomysł co zrobić, żeby to radio było relewantne i produkowało pewne ilości kontentu, który znalazłby swoją niszę. Ale i tak nie znajdę na to czasu. W najlepszym wypadku uda mi się to w jakiś sposób spójnie opisać i przedstawić reszcie radiowców w nadziei, że podchwycą. Nadziei płonnej, bo prawda jest taka, że z zapałem realizuje się własne pomysły, a nie cudze.

Eh. Świat jest pełen ciekawych rzeczy, o których można poczytać, które można zrobić. Niestety większość z tego, co czytam, zaraz zapominam (nie mogę tego przeboleć prawdę mówiąc), a na rzeczy, które chciałbym robić, nie mam czasu (w tym na czytanie). Jedyne rozwiązanie, jakie mi przychodzi do głowy, to jak najszybciej się dorobić i później żyć w pewien określony sposób. O czym chętnie bym napisał coś więcej... tylko kiedy?

Od wielu wielu lat uparcie twierdzę, że nie lubię programować. Ostatnio usłyszałem ciekawe stwierdzenie -- pisanie programów jest dlatego wciągające, że programista ma cały czas wrażenie, że już zaraz za chwilę wszystko mu zacznie działać. I chyba coś w tym jest. Jeśli już się zmuszę do zabrania się, to czas upływa dosyć szybko i się nie nudzę. Rzecz w tym, że ja już bardzo dawno temu sobie w jakimś stopniu uzmysłowiłem, że "już zaraz za chwilę" to tylko złudzenie. Mam już pewne doświadczenia w tej kwestii, ale i tak nadal konsekwentnie udaje mi się niedoszacowywać czasochłonność kolejnych projektów. I tego właśnie nie lubię. Ten jednozdaniowy punkt na liście TODO może mi zająć równie dobrze 4 godziny, jak i najbliższe dwa tygodnie. Tym bardziej do szewskiej pasji doprowadza mnie fakt, że poniekąd pracuję w dziale R&D.

A, tak, radości płynące z pracowania nad rzeczami, których nikt wcześniej nie robił i których działania tak do końca nie jestem w stanie zrozumieć. Jest problem? No to trzymam kciuki, żeby wyrobiona na poprzednich błędach intuicja naprowadziła mnie na prawidłowe rozwiązanie. A jeśli nie naprowadziła? To za kilka tygodni, gdy będę miał już tego po dziurki w nosie i będzie mi się chciało płakać, kompletnie przez przypadek znajdę jakąś drobną rzecz, która wszystko naprawi. Przeżyłem to już kilkukrotnie, w tym kilka dni temu.

Przy czym różnica pomiędzy teraz i kiedyś polega na tym, że kiedyś na zakończenie takiego maratonu wysmarowałbym obszerny mail do przełożonego z "wytłumaczeniem" dlaczego nie działało i dlaczego moje zmiany wszystko naprawiły.

Teraz nie mam już takich złudzeń. Nie wiem co konkretnie powodowało, że system nie działał, nie wiem które z moich działań tak naprawdę poprawiły jego działanie, a tym bardziej nie wiem dlaczego.

I tylko jak sobie przypominam kazania Dijkstry o tym, jak to programy powinny być formalnie weryfikowalne, a nie pisane "na czuja", to mnie pusty śmiech ogarnia. Szkoda, że nie jestem satanistą, bo bym mu zbezcześcił grób, albo coś.