mmazur.7thguard.net

Niedoszacowałem czasochłonności projektu. Ale tym nie jestem zdziwiony, jeszcze wiele wody w rzece upłynie, zanim będę w stanie w miarę dokładnie terminy przewidywać. Popełniłem inny błąd -- nie zadbałem, by możliwie wcześnie skonsultować odpowiednie fragmenty dokumentacji z osobą, która byłaby kompetentna nam wykazać rozjazdy z rzeczywistym modelem biznesowym. Szczyt kretynizmu jak teraz na to patrzę. Grrr.

Skutek? Kilka mniejszych i niestety kilka większych dziur wymagających poprawek w kodzie. Przy czym ja, jako szef, za swoje błędy płacił nie będę. Nadmiarową robotę będzie miał programista.

Niskoopłacany niedoświadczony programista, który chyba dopiero na tym projekcie zaczyna rozumieć, że "naiwna ocena czasochłonności", typowa dla początkujących koderów ("Ten projekt? Tydzień, maks dwa.") nijak się ma do rzeczywistego mozolnego kodowania. Programista, który zaczyna się wypalać na moich oczach. Programista, którego potrzebuję na zaraz do następnego projektu.

Szlag by to. Przydałoby się zrobić coś konkretnego, tylko co. Na początek niech będzie zapewnienie, że terminy są bardzo fajne, gdy wydają pocieszne dźwięki przelatując nad naszymi głowami. I że nie ma się nimi za bardzo po co przejmować.

Partnerka (że taneczna) mi powiedziała, że mam przestać kląć. I niestety muszę się zastosować. Problem z tańcem jest taki, że zazwyczaj do końca nie wiem czym konkretnie i w jakim stopniu działam partnerce na nerwy, więc w tych akurat przypadkach, w których wiem, muszę dążyć do minimalizacji tarć. Inaczej ryzykuję, że ona mnie uzna za starego gbura, ja ją za tępą nastkę, no i się treningi sp...sują.

Hm, właściwie ciekawym skąd mi się to wzięło. Kiedyś prawie w ogóle nie kląłem, a od jakiegoś może roku zacząłem używać przekleństw jako normalnych części mowy (nie, nie przecinków; przymiotników i wykrzykników głównie).

Eh, od niedawna zacząłem odkrywać przyjemności road rage'u, a tu trzeba będzie zrezygnować z wiązanek i wrócić do starego dobrego warczenia. Bo żeby się w ogóle spacyfikować emocjonalnie i nie reagować na nic... no może nawet by się i dało, tylko niespecjalnie mam motywację próbować.

Ale jeśli mi powie, żebym nie warczał, to ją trzepnę.

Czasami udaje mi się natrafić na takie źródło wiedzy, że większość z tego, co czytam, wydaje się czystą stratą czasu w porównaniu. Ale właśnie takie znaleziska utwierdzają mnie w przekonaniu, że warto cały czas szukać. Bo nie da się znaleźć, nie szukając.

Najnowsze znalezisko. (Polecam na początek przeczytać wszystkie widoczne wpisy, a jeśli komuś się spodoba, to przejść do pierwszej strony i dalej czytać chronologicznie. Tak, blogi na Amazonie są wybitnie prymitywne.)

Autor tego bloga znalazł swój sposób na zmienianie świata. I płacą mu za to! Einsteinowi obecnie nic po tym, że wpłynął na bieg historii, bo zmarł dawno temu, ale to, czym się zajmował za życia, było dla niego samego fascynujące i po prostu ciekawe. Ja też chcę tak spędzić życie. Robiąc rzeczy nowe, mające znaczenie w szerokim kontekście (nawet jeżeli niewielu będzie sobie z tego zdawało sprawę).

Na pewno mi się to nie uda, jeśli zawodowo będę pracował nad jakimiś głupotami, bo trudno zmieniać świat po godzinach. Ostatnio miałem bliskie spotkania z realiami polskich uczelni, więc karierę naukową mogę sobie wybić z głowy -- nie mam zamiaru sobie marnować życia na mrzonki, że jeśli mam pomysł i energię, to System to doceni i zapewni mi odpowiednie środki, jak temu amerykaninowi.

Więc co mi pozostaje? Zostać jak najszybciej milionerem, żeby móc później poświęcić cały swój czas na fajne rzeczy. Ten pan tak zrobił. Jest rok ode mnie młodszy, rok temu został milionerem i teraz robi co chce.

Jest też amerykaninem, a ja nie. Eh.

Nie wiem, może narkotyki? Albo zostać urzędnikiem? Podobno da się szybko dorobić...

P.S. Tytuł pochodzi z tego wystąpienia. Zwracam uwagę zwłaszcza na drugi akapit.

P.S.2 W kontekście podlinkowanego bloga -- gdyby ludzie zdawali sobie sprawę, jak prymitywna jest ich edukacja w porównaniu do tego, jak powinna wyglądać, to polałaby się krew.

Jak to w życiu -- wszystko ma swoje zady i walety.

Było tak: pracowałem nad systemem korzystającym z dziesiątek procesorów, gigabajtów RAM-u i gigabitów łącza. Naszym klientem były korporacje od których, jako programiści, byliśmy dodatkowo oddzieleni mało przepuszczalną warstwą szefostwa.

Jest tak: nowa firemka oficjalnie działa od półtora miesiąca. Jestem szefem działu IT. W praktyce oznacza to, że zajmuję się naszą "wirtualną" infrastrukturą oraz odpowiadam za większość rzeczy mających coś wspólnego z programowaniem.

Różnice? Sporo. Pierwsza -- poprzednio "klient" był dla nas bytem czysto wirtualnym. Terminy przychodziły i odchodziły. Nie odczuwaliśmy praktycznie żadnych konsekwencji naszej pracy (tak pozytywnych, jak negatywnych). Szefowie wiedzieli co i jak, a myśmy byli za firewallem. Teraz natomiast jeśli zawalę termin, to będę mógł się pójść osobiście potłumaczyć facetowi, który za zlecenie zapłacił. Oraz jego pracownikom, którzy z systemu mieli korzystać. Poziom odczuwalnej odpowiedzialności jest zdecydowanie inny.

Druga różnica -- pieniądze. Zaczynam podejrzewać, że w takim lowendowym plumkaniu, jakim się obecnie zajmuję, po prostu nie ma sensownych pieniędzy, a co za tym idzie, jest ono praktycznie skazane na marną jakość. Jeśli masz doświadczenie, interesujesz się tym, co robisz, jesteś na bieżąco z nowymi technologiami, to będziesz się zajmował nadzorowaniem jakiegoś mikroprojekciku w PHP za grosze? Czy może jednak pójdziesz pracować w sensownej firmie za sensowne pieniądze, albo założysz zaawansowanego technologicznie startupa z zamiarem zbicia na nim kokosów? No właśnie.

Case in point -- mam ponad półtora roku doświadczenia z całkiem sporych rozmiarów systemem rozproszonym. A zajmuję się administracją niewielkiego serwerka linuksianego oraz nadzorowaniem jednego PHP-owego kodera, gdzie wspomniane doświadczenie jest mi tak niesamowicie przydatne...

Oczywiście są i zalety. Po raz pierwszy od lat moja lista TODO nie jest nieskończona. Ba, kurczy się! Mam na niej zaledwie kilka pozycji i wiem, że jeśli przysiądę, to pod koniec tygodnia mogą zostać może dwie. Zacząłem znowu czytać książki! Na razie powoli, ale się rozkręcam.

Dodatkowo fajnie się patrzy na tego mojego PHP-kodera, jak się uczy. Czystszy kod, lepsza struktura, lepsze narzędzia, separacja kodu i HTML-a, smarty, porządnie zaprojektowana baza danych. Jeszcze z dwa takie projekty i będzie na tyle samobieżny, że w ogóle nie będę musiał patrzyć na to co on robi. A jak zechce później znaleźć sensowniejszą pracę, to nie powinien mieć problemów.

I, ponad wszystko, nie ma to jak możliwość ustalania własnych priorytetów. Znacznie przyjemniej się pracuje.

Jogger jest fajny, bo można pod niego podłączyć zewnętrzną domenę. Jogger jest niefajny, bo nie ma poziomów uprawnień, tzn. jeśli pozwalam komuś pisać na swoim joggerze, to może popsuć wszystko.

Instalka wordpressa nie ma powyższych problemów, ale ma ten, że trzeba ją fizycznie gdzieś postawić, podczas gdy jogger ma własny serwer, który się sam administruje.

Pytanie -- są gdzieś jakieś darmowe usługi łączące zalety joggera (zewnętrzna domena, autoadministrowanie) z zaletami wordpressa (zewnętrzna domena, różne poziomy uprawnień)?

Załatać dziury w serwerze, dokończyć jego stawianie, wymyślić cennik, przygotować ofertę dla potencjalnego klienta, zrobić kilka drobiazgów dla aktualnego klienta, zaprojektować importowanie danych w aktualnie trwającym projekcie, poświęcić trochę czasu programiście i sprawdzić, czy robi tak, jak powinien, popłacić faktury.

Jakoś nie przyszło mi do głowy, że w tej firmie, tak jak w poprzedniej, będę musiał robić dziesięć rzeczy na raz. Jestem jeszcze bardzo niedoświadczony.

Tyle dobrze, że w razie konieczności potrafię sobie odchudzić listę TODO o połowę, bez skrupułów wywalając wszystko to, co ma niski priorytet. Zalety bycia własnym szefem.

Brązowooka, mała, może dziesięcioletnia dziewczynka. Nie okazuje zmęczenia. Prawie nie okazuje emocji. Bez problemu przez kilka minut patrzy w oczy dorosłemu facetowi.

Przerażające dziecko. Ja chcę moją partnerkę z powrotem, ona przynajmniej nie zachowuje się jak cyborg.